Krótka historia jeździectwa

/ 1 komentarzy

Krótka historia jeździectwa - jeździeckie, koni, zdjęcia, opinie

W 1134 roku w Neapolu powstała pierwsza Akademia Jeździecka, w której słynni mistrzowie ujeżdżali konie metodą maneżową i udzielali lekcji. Preferowano jazdę na całkowicie podporządkowanym koniu, poruszającym się w skróconych chodach. Jeźdźcy siedzieli głęboko w siodle, przy długich strzemionach i stosowali ostre kiełzna. Opór konia łamano poprzez kary, a nagrodą były 'pieszczoty' czyli chwilowy brak kar. Metody pracy z koniem były bardzo drastyczne. Grisone w swej książce 'Zasady jazdy konnej' dawał okrutne rady, np.: koniowi, który nie chce iść do przodu polecał podłożyć pod ogon zapaloną słomę. Takiemu postępowaniu sprzeciwił się w 1625 roku żołnierz, dyplomata i uczony Antoine de Pluvinel. Odrzucił on mechaniczne przymusy w szkoleniu konia i wprowadził ćwiczenia gimnastyczne zwiększające jego zwinność i giętkość. Był także wynalazcą pilarów - słupów służących do nauki zebrania i opracował pierwszą 'szkołę nad ziemią'. Jednym z największych nauczycieli jeździectwa był królewski mistrz konnej jazdy, koniuszy Ludwika XIV - Gueriniere. Uczył on ćwiczeń na giętkość i równowagę, wprowadził chody boczne lotne zmiany nogi w galopie i klasyczny dosiad. Dążył do uzyskania konia rozluźnionego, spokojnego i posłusznego o regularnych i wygodnych dla jeźdźca chodach. Za jego sprawą jeździectwo zaczęto uważać za naukę stosowaną, a książka 'Ecole de Cavaliere' stała się swoistą biblią w jeździectwie. W roku 1572 na polecenie Cesarza Maksymiliana II powstała najsłynniejsza w świecie Hiszpańska Szkoła Jazdy. Trenowano tam siwe ogiery Lipicany, które przyjmowano jesienią gdy ukończyły 3,5 roku. Przez pierwszy rok uczono je zrównoważenia pod jeźdźcem, poprzez zwykłą, spokojną jazdę. W drugim roku poznawały 'szkołę niższą', czyli ćwiczenia gimnastyczne prowadzące do zebrania, obniżenia zadu i uaktywnienia tylnych kończyn oraz podniesienia przodu z odpowiednim ustawieniem głowy i szyi. Pod koniec drugiego roku uczyły się piafu i pasażu, a potem oceniano ich przydatność do 'szkoły nad ziemią'. 3 i 4 rok treningu obejmował lotne zmiany nogi w galopie co jedno tempo, piruet, hiszpański kłus, a konie szczególnie uzdolnione uczono skoków szkolnych. We Francji odpowiednikiem Hiszpańskiej Szkoły Jazdy była Cadre Noir w Saumur. Szkolono tam konie głównie na ujeżdżalni zwracając szczególną uwagę na ich zrównoważenie oraz lekkość ręki jeźdźca. W Anglii poważną pozycję pozyskała szkoła ks. Newcastle Wiliama Jamesa, a w Niemczech jeźdźca Georga Engelhardta von Lohneisena. W czasach późniejszych powstawały nowe szkoły prowadzone przez mistrzów jeździeckich: Francois Bauchera, Antoina d'Aure, Jamesa Fillisa i innych. Preferowali oni sztuczne równoważenie konia pod jeźdźcem i wymuszone skracanie jego sylwetki zgodnie z tzw. 'klasyczną szkołą jazdy'. Wszystkie wyżej wymienione szkoły przyznawały jeźdźcowi tytuł instruktora kiedy opanował on zasady jazdy maneżowej, dwa lata studiował 'wyższą szkołę' i przeszedł kurs jazdy terenowej z pokonywaniem naturalnych i sztucznych przeszkód. Przewrotu w światowym jeździectwie dokonał Włoch - Federico Caprilli, uzdolniony jeździec Szkoły w Pinerolo. Ujeżdżał on młode konie w terenie dając im swobodę i możliwość naturalnego zrównoważenia się pod jeźdźcem. Starał się unikać wymagań sprzecznych z naturą konia zwracając dużą uwagę na jego psychikę. Był zwolennikiem dosiadu podążającego za ruchem konia i w żaden sposób go nie krępującego. System stworzony przez Caprilliego nazwano 'szkołą naturalną' i był on szczególnie przydatny w konkursach hipicznych. W latach 1924-1939 w Polsce w szkole grudziądzkiej przy udziale Karola Rommla, Leona Kona i Zahorskiego powstała swoista odmiana włoskiej szkoły jazdy. Ponieważ opanowali oni zarówno jazdę maneżową w szkołach Fillisa jak i 'szkołę naturalną' polska odmiana cechowała się większym opanowaniem koni dzięki starannemu ich ujeżdżeniu, lepszym oddziaływaniem na konia przy użyciu pomocy i dużą wszechstronnością jego wyrobienia. Jeżdżący tą metodą polscy jeźdźcy zwyciężali na wielu międzynarodowych zawodach i Olimpiadach zdobywając 18 Pucharów Narodów i 4 Medale Olimpijskie.


 

5
Oceń
(1 głosów)

 

Galopuje.pl poleca

 

Krótka historia jeździectwa - opinie i komentarze

LadyZuzuLadyZuzu (2011-10-05 20:31)
0
Ciekawy artykuł :)

skomentuj ten artykuł

Gorąca piątka